26/6, verblijf in Dresden, 0 km.

Verplicht nummer vandaag is Das Grünes Gewölbe, een plek voor de staatsschatkamer. Vooraf via internet toegang geregeld, ook voor Das Schloss. Nog wel even een papieren afdruk zien te krijgen want zover reikt de techniek nu ook weer niet. We vergapen ons 3/4 dag aan wat de vorstenhuizen rond 1700 allemaal aan waardevolle kunst verzamelden. Wat mij betreft veel prullaria maar dat stoelt op onkunde mijnerzijds. Veel van deze staatsverzameling is verloren gegaan. Niet alleen als gevolg van de vernietiging van Dresden door bombardementen op 14+15 februari 1945, maar ook omdat de kostbaarheden grotendeels  staatseigendom waren dat in geld moest worden omgezet. De ambitie van August De Sterke ging ver. Om na zijn afgang in Noord Europa, Sachsen - lees Duitsland - nog op de kaart te houden, werd samen met Polen opgetreden tegen de Ottomanen. Zo werd de omsingeling van Wenen door 180.000 "Turken" door klinkende overwinningen gebroken en het Roomse Rijk gered. Dat alles moest stevig betaald worden en allerhande kostbaarheden werden omgesmolten om betrouwbaar muntgeld te verkrijgen. Jammer, ze hadden beter broodjes goud en zilver kunnen opslaan want kunstwaarde kun je niet omsmelten. Nu zien we dus flinke hiaten in de verzamelingen. 

De verwijzingen naar 1945 zijn niet van de lucht, mij bekruipt zelfs het gevoel dat dit drama knap "vermarkt" wordt, of tenminste hier dagelijks nog een rol speelt.

We eten 's avonds in de NeuStadt aan de noordzijde van de Elbe, die is gezelliger dan de AltStad waar alles nieuw en/of monumentaal is. Zo is het minder getroffen stadsdeel ineens in het voordeel.

Al met al hou ik van Dresden een wat dubbel gevoel over. Er werd en wordt veel hersteld of nieuw ingericht maar de ziel ontbreekt nog wat mij betreft. Aan luxe zaken als fietspaden is nog amper aandacht besteed, er wordt veelal chaotisch op trottoirs gereden.

Morgen verder met een nieuwe episode: het stuk naar Praag dat voor ons begint met een omgeving die ze de Sächsische Schweiz hebben genoemd. Gelukkig langs de Elbe-Radweg, dat kán dus nog meevallen...

25/6, naar Dresden, 21 km.

We zwijnen, als de ochtendregen ophoudt, vertrekken we voor de laatste uiteindelijk sterk dalende km's naar de stad Dresden. Noordelijk van de Elbe zie je nog wel wat noodzakelijke stadsontwikkeling maar eenmaal over de rivier is alles nieuw en ruim. Ofwel sommige oude bouwsels zijn herboren maar veel open ruimte doet vermoeden dat het er aan het eind van de oorlog anders uitzag en lang niet alles is herbouwd. 

We mogen bij aankomst tegen 12-en onze kamer al betrekken, dat valt dus ook al mee. Nu is het seintje naar boven ook doorgedrongen: het begint gedurig te plenzen. 

De Frauenkirche is het topstuk van de stad. Voor 180 miljoen weer opgebouwd en opgetut heeft dit kerkgebouw met al zijn balkonnetjes en loges meer weg van een opera.

Om de stad beter te leren kennen, verblijven we langdurig in het Stadtmuseum. Na ver teruggrijpende historie komt met name de laatste oorlog uitgebreid aan bod. Vandaar wat foto's die laten zien dat er binnenlands politiek onderscheidelijke meningen waren, dat de bommenregen zich meer en meer op Duitsland richt, dat de Sovjets je ondersteunen, dat de Sovjettanks op de trein naar Rusland worden gezet en, eind goed al goed, dat de super-Italiaan schuin tegenover ons Ibis snurkbunkertje een zeer smakelijk maal bereidt. 

Morgen in alle rust naar dé kunstverzameling alhier gaan kijken.

Al met al een eerste indruk van Dresden opgedaan met als samenvatting: een bijna nieuwe stad met overdadig flinke open ruimtes. Vraag me af of dit al het aanwezige toerisme rechtvaardigt maar misschien kijk ik daar morgen anders tegenaan. 

24/6, naar Ottendorf-Okrilla, 75 km

We verlaten Bautzen en hebben er amper aandacht besteed aan de volksgroepering hier die de Sorben vormen. Nu was het museum daarover op maandag dicht en ik weiger principieel 's-ochtends voor vertrek een museum te bezoeken.

Nu is Bautzen en omgeving het centrum van deze cultuur dus krijgen we er nog wel wat van mee. Veldkruizen, km-paaltjes en praatjes bij de bakker waar we koffie drinken. De kinderen leren het op school, t/m het gymnasium! Goed kans dat het zo behouden blijft. Nu zo'n 50.000 Sorben hier!

Ook het milennium-monument dat aansluit op de Santiago pelgrims is indrukwekkend, het fraai golvende landschap hier leent zich er ook voor.

In de abdij te Panschwitz-Kuckau zingen de Zisterzienserinnen een indrukwekkend middaggebed in Kloster St. Marienstern  [filmpje hier].

Lunchen doen we aan een plasje, er is weinig andere accommodatie hier, en voor je het weet komt een hele zwanenfamilie bij je bedelen, aandoenlijk hoe papa zwaan tussen ons en 8 jonkies in blijft dobberen. Laat Thea nou nog wat overtijds brood hebben!

In Kamenz gaan we op advies van het VVV de Hauptkirche St. Marien en de Katechismuskirche bezoeken. Juweeltjes! De laatste geeft onmiddellijk aansluiting op wat we in Roemenië zagen: een Sachische weerkerk! Hier bedoeld om te overleven als in de vroege Middeleeuwen de Husiten (Tjsechen) weer eens binnenvielen. 

Kamenz is ook wereldberoemd vanwege het Lessing Museum, nooit van die meneer gehoord dus aan mij niet besteed. Meer boeiend vind ik dat we zomaar een goed postkantoor tegen komen, we belonen dat met het verzenden van 1,4 kg overtollig papierwek. He, dat lucht op.

Het klimt en daalt hier behoorlijk, zeker als je voor onderdak nog even 5 km heen en weer mag. Maar wat lekkere pinten en een goed maal laten je dat snel vergeten in pension Das Teichhaus.

24/6, Routekaartje Bautzen naar Dresden

Van een georganiseerde reis gebruiken we het routekaartje volgens de Sächsische Städteroute van Bautzen naar Dresden.

Zoals altijd: klik er op om te vergroten.

23/6, naar Bautzen, 20 km

Vandaag een kippeneindje naar Bautzen. Hoeveel mensen zullen zich daar al in vergist hebben. De stad ligt aan de belangrijkste handelsweg tussen Europa en Azie, de Via Regia. Klinkt heel wijs maar ik praat slechts de stadsrondleidster na die ons in 1,5 uur de highlights laat zien. De toegang tot de stad voor ons als fietser was moeizaam. We komen vanuit de Lausitz, de moerasgebieden, en dan hebben de ruim 1000 jaar geleden verkregen stadsrechten hun waarde inmiddels bewezen. Voeg daar nog een omleiding bij en ik geloof onmiddellijk in onneembare vestingen.

Gelegen op een uitstulping van graniet aan de Spree werden muren, torens en een slimme eigen watervoorziening gecombineerd tot een ideale stad voor handel en nijverheid. Vroeger vooral doek van linnen tot uiteindelijk damast. 

De Reformatie heeft hier stevig stand gehouden, de RK kerk had en heeft een geringe rol, en dan nog overwegend buiten de stadsmuren. 

Niet alle bouwwerken zijn inmiddels op orde gebracht maar ten opzichte van 25 jaar geleden is het geen vergelijk. Toen was 80% onbewoond, en niet voor niets. Achteraf blijkt het een zegen dat er in de DDR-tijd zelfs geen geld was om de bouwvallen af te breken. Nu zijn ze veelal hersteld en mooier dan ooit maar niet met asfalt voor de deur, daarvoor hebben ze hier kinderkopjes en niet alleen van die kleine! 

22/6, naar Brösa, 80 km

Bij koel, zonnig weer ziet alles er goed uit. Nieuw en oud in Cottbus, maar de super groene route door een gigantisch park van v.m. graaf van hier naar Tokio en terug, spant de kroon. Nee zonder gekheid, ze wisten ook damals wat het leven goed maakt.

Als wij aan koffie toe zijn, duikt een eettent op waar eigenlijk eenvoudige snacks worden verkocht aan de (vaste) bewoners van een caravan/huisjespark. Geen probleem, er wordt graag koffie gezet. En dat voor 1 €/bekertje. 

In deze buurt zijn veel Seeen, plassen op de plaats waar bruinkool is afgegraven. Ziet er keurig uit en trekt volgels en touristen.

Toch zit er een verrassende bijsmaak aan. Het water van de Spree is roestbruin geworden, heel bijzonder!  Iemand legt ons uit dat het indirect met bruinkool afgravingen heeft te maken. Na een afgraving ontstaat een flinke kuil die nadien met water wordt gevuld, dat drukt het grondwaterpeil omhoog. Dat hogere peil leidt tot een toestroom naar de Spree. Nu zit er hier nogal wat ijzer, of oer, in de grond en dat wordt door de waterverplaatsing meegenomen de Spree in. Vandaar. Geluk bij een ongeluk: de Spree loopt in de Talsperre Spremberg waarin de verontreiniging in neerslaat en de Spree weer schoon verder gaat. Als we de grote plassen voorbij zijn, is de Spree inderdaad weer schoon immers we gaan stroomopwaarts. 

Al met al een mooi fietsgebied door rijke natuur, vandaag wel 10 van die grote libellen en ander gevleugelte gezien.

Brandenburg verlieten we, nu in Sachsen en bijna in Bautzen waar we de Spree-route verlaten...

21/6, naar Cottbus, 46 km

Vandaag een bewolkte, wat koele dag met weinig km's maar best boeiend. Als we de tent opruimen spettert het een beetje. Dat blijft af en toe loeren maar we zeilen er prachtig tussendoor, geen regenkleding aangehad.

Dit gebied is een pretland waar de fietser wordt vertroeteld met accomodaties en vriendelijke benadering. Leuke fietspaden met alom stromende beekjes, soms sloten, als het maar water is.

De wegbewijzering wordt 2-talig, met Sorbisch. Nee! Zegt een 85 jarige local. Dit is Wendisch! Subtiel verschil dat iets aanduidt van het lokaal eigene waarvan me de nuance ontgaat (ben gewoon te lui om dat nader te bevragen en te onthouden).

We stuiten op een enorme energiecentrale, Jänschalde. Gebouwd in de DDR tijd, nu weliswaar gemoderniseeed, nog steeds volop in gebruik en gestookt met bruinkool dat hierin de buurt volop voor het opscheppen in de grond zit. 

De "afval"-warmte wordt hier interessant gebruikt. Er zijn levensgrote  bassins aangelegd waarin karpers en nog een rijtje menukaart-vissen op een ideale groeitemperatuur worden gehouden. Leuk idee toch?! In DDR-tijden waren er veranderingsplannen met een verveelvuldiging van de productie maar die zijn nooit uitgevoerd.  Detail: al die visjes zouden individueel moeten worden ingeënt om al te grote problemen met de gezondheid te voorkomen. Nu gaat het wat minder heftig in deze visfabriek.

Onderweg nog een mooi v.m. gerechtsgebouw, leeg en te koop. Zou het echt weg zijn over een paar jaar?

Ons eerste reisdoel is een museum: Eisenhütten- und Hammerwerk in Peitz. Een feest van herkenning voor mijn familie. De productie was echter anders gericht: medio 1650 al kanonnen, grote kogels daarvoor en ander ongerief. De ijzerhoudende aarde, Raseneisenstein, werd aanvankelijk met houtskool tot gietijzer gemaakt. Knap hoor! Lucht voor het aanblazen werd gemaakt met een water-aangedreven Gebläse. [filmpje komt later]. Al met al ben je er zo een paar uur mee bezig dit alles te bewonderen. 

In Cottbus betrekken we een ander hotel dan was voorzien via Booking.com maar geen paniek, alles was keurig geregeld. 

Het stadsbeeld van Cottbus is wat 2-slachtig, keurige gepützte bouwwerken maar soms ook nog eerlijke oude baksteen.

In de stad is het een beetje rommelig, kermis én wk voetballen. Hadden een week geleden niet ook al zoiets? 

Het Staatstheather is een juweeltje van late Jugendstil. Misschien morgen een rondleiding meemaken?